Februar 06, 2019

URBANA SEMBERIJA I POSELJAČENA BIJELJINA: Građani opet prevareni za POZORIŠTE /1.deo/

URBANA SEMBERIJA I POSELJAČENA BIJELJINA: Građani opet prevareni za POZORIŠTE /1.deo/

Negde sredinom osamdesetih Bijeljina i mala skupina amatera okupljenih u AP Scena doživljavali su pozorišnu renesansu i slobodno se može reći a i dalje biti skroman,da su tih godina ostavili veliki trag na pozorišnoj sceni bivše Jugoslavije!

Tih osamdesetih u Bijeljini su se “sudarile” kulturne scene Beograda,Tuzle koja već više decenija gaji profesionalno pozorište pa sve do tek začetog Novog primitivizma koji nam je dolazio iz Sarajeva!

Oslonjeni dobrim delom na mlade članove Muzičke omladine, bijeljinski amateri su se na pozorišnoj sceni pojavili sa predstavom “Mandragola” i na jedan novi i neobičan način “nespremne” dočekali publiku i kritiku.

Pod uticajem nekih alternativnih teatara Bg Skadarlije, neobičnom scenografijom za ona vremena i ukomponavano sa muzičkom podlogom mladih talenata kojih je u to doba u Bijeljini bilo na pretek, za vrlo kratko vreme probijene su regionalne granice i uzeto nagrada koje se u ono doba nisu olako davale a još manje da je bila hiper inflacija festivala kao što je danas trend.

Malo amatersko pozorište iz Bijeljine pored nagrade za najbolju predstavu u BiH steklo je pravo da se za nagradu bori i među osam pokrajinskih i republičkih predstava SFRJ. BRAMS,revijalni nastup u Beogradu i tadašnji Dom omladine bili su pretesni da prime sve znatiželjnike za predstavu amatera iz Bijeljine.

Tadašnji direktor Doma omladine u Beogradu izjavio je da nije Brams,ovde bi mogli igrati četiri dana!

Za bijeljinske amatere veće satisfakcije tih godina nije bilo.

Iz iste “kuhinje” 1986 godine izlazi predstava “Hej Džuli”,moderni Romeo i Julija koji govori o nesrećnoj ljubavi dvoje mladih različitih vera a obrada pesme Lili Marlen naslućuje neka crna vremena koja će ubrzo doći!

„Hej, Džuli”, igrana je u gradskoj Galeriji, a njen završni čin igran je napolju, na trgu, što je u ono doba bila nezamisliva novina.

Već 1987 godine većina mladih odlazi u JNA i na “studije”

Nastupa jednogodišnja pauza i konsolidacija i već 1988 godine novi mladi ljudi nastavljaju i unapređuju amaterizam u Bijeljini. Te 1988 godine premijerno se izvodi predstava “Heroji bijede” a karakteristično za ovu predstavu je da se po prvi put u režiju upušta neko od novih naraštaja u GP Scena, tada mladi Dušan Tuzlančić.

Naredne 1989. godine on potpisuje i sljedeću režiju za predstavu „Crna rupa” Gorana Stefanovskog. Na republičkom festivalu u Bugojnu ova predstava trijumfuje- najbolja predstava, najbolja režija, scenografija, glavna muška uloga i specijalna nagrada za grafički dizajn Miroslavu Vajagiću i Slobodanu Krstiću. Amir Ćosić je dobio nagradu za najbolju ulogu i na jugoslovenskom festivalu iste godine, Bogdan Gospić je dobio specijalno priznanje, a Dušan Tuzlančić specijalnu nagradu za režiju.

Još jedan komad Gorana Stefanovskog „Duplo dno” režirao je Dušan Tuzlančić 1990. godine, a predstava je dobila priznanja na festivalu Međurepubličke zajednice kulture „Sava” i bila jedina bijeljinska predstava koja je ikad dospjela na beogradski BRAMS u takmičarski program. Predstava „Zločin na kozjem ostrvu” Uga Betija, u režiji Dušana Tuzlančića, odigrana je maja 1991. godine. Prema tekstu Isidore Bjelice, a takođe u režiji Dušana Tuzlančića, 1993. godine izlazi predstava „Saga o UNPROFOR-u” u kojoj su igrali poznati glumci Slobodan Ćustić, Dragana Mrkić, Boris Radmilović, Nebojša Šurlan. Nažalost, poslije te predstave pozorište nije radilo ………

Tek 2008 je grupa mladih entuzijasta na čelu sa Ivanom Petrovićem i Mihajlom Trifkovićem napravila predstavu „Mirandolina“ kojom su pokušali da obnove dugoročniji rad pozorišta ali……

Podrška je izostala!

U Semberiji je nakon rata a u cilju obnove nakon građanskih sukoba na području BiH pokrenuta obnova pod sloganom “URBANA SEMBERIJA”.

Svih ovih godina a pričamo o skoro dve i po decenije sem “džada” kojim se lakše moglo pobeći iz sela u grad, malo šta je urađeno na promociji gradskog imidža i elemenata jedne urbane sredine.

Sve veze sa predratnim uspešnim društvima i kulturnim organizacijama su prekinute a imovina istih doživela sudbinu sličnu onoj koju samo okupatori primenjuju kada se trude da unište kulturno biće jednog naroda.

Sva kultura i pokušaji urbane promocije su pojedinačni individualni pokušaji unapred osuđeni na propast.

Od 2015 godine traje “saga” o registraciji pozorišta u Bijeljini pri čemu je primetan otklon od uspešnog nasleđa i u samom imenu. Ali “daj šta daš”, i ako je to “naše”. Pozorište nije planirano budžetom ni ove godine a da li je obećano pročitajte sami!

Obećenje ludom…..

Ali neka ovo bude samo uvod u drugi deo našeg teksta !

semberske.com

/korištena arhiva GP Scena Bijeljina facebook/

About The Author

Related posts

1 Comment

  1. Marko

    I kod starih Rimljana i Grka svaki manji grad, manji od Bijeljine imao pozorište, jer su to prepoznavali kao osnovnu potrebu čovjeka pored hrane, pića, religije, atletike i sl.

    Pa kad su oni mogli naslagati kamenje ukrug i uživati, možemo i mi nešto bolje 2000ak godina posle.
    Nije to valjda tolko komplikovano.

    Samo nema potrebe za pričom o “seljacima” koji kao ne znaju ili neće.

    Niti o pozorištu kao nekom “simbolu grada, visokoj kulturi, gospodskoj stvari” i šta ti ja znam, koga boli briga za tu smor priču.

    To je samo jedna dobra razonoda za svakoga, mlado i staro iz sela ili iz grada.

    Pozorište je u interesu svih, i tako treba da se shvati.

    Reply

Leave a Reply

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.